Σαν το νερό του ποταμού*

Το τελευταίο κομμάτι που γράψαμε ήταν λίγο πριν τα 4 ποδηλατα γίνουν 8. Το σαββατο μετα απο πολλες αναποδιες και στις δυο ομαδες ανταμωσαμε αργα το βραδυ σε ενα καμπινγκ κοντα στο ομορφο Κομο. Η “αθηναϊλα” των νεοφερμενων ξεπλυθηκε απο την επομενη κιολας μερα κ ο εγκλιματισμος επιβεβαιώθηκε στο παγωμενο ποτάμι της Bellinzona όπου όλοι βούτηξαμε στο τελος μιας ακομα ζεστης ποδηλατικης τσάρκας. Προηγηθηκε το περασμα των συνορων και του ομορφου κοσμοπολιτικου Λουγκάνο και η εισοδος μας στην χωρα των ρολογιων. Το βράδυ αυτό μάλλον σήμανε κ το τέλος της εξουθενωτικης ζέστης. Υπνος σε ένα ειδυλλιακό πάρκο δίπλα στο ποτάμι (με σκιουρους να μας κάνουν πλάκα) και ξύπνημα την επόμενη με μια ελαφριά βροχή. Ξεκινημα πλέον με βουνά παντού γυρω μας αλλά κυρίως με νερά. Το νερό βρισκόταν διπλα μας διαρκως σε μορφή καταρρακτών, ποταμών, ρυακιων, βροχής…Και προς το τέλος της χθεσινή μέρας κυρίως με τη μορφη της βροχής. Οι ουρανοί άνοιξαν κυριολεκτικά φτάνοντας στην Biasca. Για 4.30 ώρες καθήλωθηκαμε και προβληματιστηκαμε αν θα πρέπει να ξεκινήσουμε με βροχή ή όχι κ αν έπρεπε να χάσουμε την μέρα παίρνοντας την νύχτα εκεί. Τελικα την λύση την έδωσε για μια φορά ακομα ο καιρος όπου άνοιξε κατα της 6 και μας έδωσε την δυνατότητα να ξεκινήσουμε δειλά δειλά χωρις να ειμαστε ομως σίγουροι αν θα φτάναμε στο Ερόλο (το οποίο βρισκόταν 42χλμ μακρυά κ με συνολική υψομετρική 1000μετρων).Η διαδρομή κατα γενική ομολογία ήταν η πιο όμορφη μέχρι τώρα. Διαδοχικα ελβετικα ζωντανά κάρτ ποσταλ με τον ηχο του ποταμού πάντα δίπλα μας. Εδω τα κουδούνια που ακούς είναι από τις ελεύθερες αγελάδες που βοσκουν στις πλαγιές και τα χιονια που βρισκονται λιγο πιο πανω δεν λιωνουν ουτε τον Αυγουστο…Σιγά σιγά βέβαια η δροσιά γινόταν κρύο κ όσο έπεφτε ο ήλιος τόσο περισσότερα ρουχα βαζαμε…Τελικά φτάσαμε βράδυ, κατακόποι αλλά σαφώς ικανοποιημένοι στα 1100μ του Ερόλο με φαγητο,κρεβατια κ ζεστό ντουζ να μας περιμένουν. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Η αίσθηση του ταξιδιου λίγο αντιπροσωπευεται στις φωτογραφίες αλλά θα κάνουμε μια προσπάθεια 🙂
Σήμερα δε είναι η μητέρα των μαχών με τα 2200μ να φαντάζουν ακραία σε 12 μόλις χλμ μακρυα αλλά γουατ δε χελ…Η ντοπα της φύσης (αντιστοιχη με αυτη στα βουνά του Δομοκου) έχει επανέλθει και μας δίνει τα απαραίτητα καύσιμα..

*http://youtu.be/GUAlWEmfUcM

20130730-124223.jpg

20130730-124244.jpg

20130730-124302.jpg

20130730-124319.jpg

20130730-124353.jpg

20130730-124513.jpg

20130730-124553.jpg

20130730-124656.jpg

20130730-124718.jpg

20130730-124729.jpg

20130730-124829.jpg

20130730-124903.jpg

20130730-124920.jpg

20130730-124938.jpg

20130730-124949.jpg

20130730-125028.jpg

20130730-125047.jpg

20130730-125103.jpg

20130730-125152.jpg

20130730-125304.jpg

20130730-125625.jpg

Advertisements

2 thoughts on “Σαν το νερό του ποταμού*

  1. Και εδώ γαμιέται στη ζέστη και στο τζιτζικι. Από τις 6 το πρωί άρχισαν να βαράνε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s